59. MUAMMER BAYDERE HAYATI (1964 - …. )

Ben Muammer Baydere, boyun eğmem kedere
Giresun'da doğmuşum, dertlerimi boğmuşum
İstanbul'da yaşarım, sevmek benim başarım
Orta okul tahsilim, pek de cahil değilim
Askerliği bitirdim, aklı başa getirdim
Bir zamanlar şofördüm, kaza yaptım dert gördüm
Şimdi şiir her şeyim, yoktur başka bir şeyim
'Özlemlerim Çıldırdı', daha başka ne deyim
Günden güne soluyor 'Umutlarım Komada'
Derde derman aramam Milano'da Roma'da
Dostlarımın sevgisi hayat verdi kan verdi
Bana bir şey olmadı 'Hayallerim Can Verdi'
Ne zararım ne kârım evvel Allah bekarım
Biyografim nedir ki yüreğimle ben varım.
Şiiri, sevgiye giden yolda bir köprü olarak gören şair,
şiirin kendisi için önemini şu dörtlüğüyle ifade ediyor ve
tüm şiir severlere, tüm antoloji com dostlarına sonsuz
sevgilerini,saygılarını iletiyor.

'Ben şiirsiz bir hiçim
Yok sayarım kendimi
Şiir benim sevincim
Yaşamamın nedeni...'

ESERLERİ

Özlemlerim Çıldırdı 1995,Umutlarım Komada 2000 şiir kitapları

"Öl" Deseydin Ölürdüm

Yalnız seni düşündüm hep seni hayal ettim
Sarılıp da öpmeyi düşlerimde görürdüm
Hüsranımla yaşadım ümidimi tükettim
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

İnadını kırmadın hiçe saydın çağrımı
Ateşimi görmedin yaktın benim bağrımı
Kollarını açıp da dindirmedin ağrımı
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

Sen hemşire değilsin beni rahip zannetme
Arzum kölen olmaktı sakın sahip zannetme
Nefesimi sen kestin yağlı bir ip zannetme
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

Bir araya geldik de sana elim değmedi
Duygularım bastırdı gurur boyun eğmedi
Ben bir volkan gibiydim senden ışık gelmedi
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

Yeter artık en fazla birkaç günlük sabrım var
Sakın beni kınama açık seçik tavrım var
Böyle benden kaçtıkça dayanılmaz kahrım var
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

Sen gönlümün tahtında bense kader ağında
Bilmeyen mutlu sandı beni gülün bağında
Dikenine razıydım kaldım hasret dağında
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

Hislerimi saklamak gelmiyor ki elimden
Dudakların istese bal damlatır dilinden
Haz vermiyor yaşamak anla artık halimden
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

Yazdığım bu son şiir söyleyecek sözüm yok
Ellerinde ellerim gözlerinde gözüm yok
İtirafım bu kadar daha fazla yüzüm yok
Eğer benim olsaydın "öl" deseydin ölürdüm

İstanbul

Bırak Be Kadın

Sevgiyi ezelden bilen adamdım
Sayende mutluluk ırak be kadın
Eskiden gözleri gülen adamdım
Bırak şu yakamı bırak be kadın

Belki bir hataydı belki bir günah
Bedeli pişmanlık bedeli eyvah
Bir akşam üzeri ya da bir sabah
Bırak şu yakamı bırak be kadın

Herkese sor beni nerdeydim neydim
Ben senden önce de paşaydım beydim
Her türlü tavrına boynumu eğdim
Bırak şu yakamı bırak be kadın

Yıllardır başımın etini yedin
Dediğim her şeyin tersini dedin
Ne kitap bıraktın ne iman ne din
Bırak şu yakamı bırak be kadın

Çek git de sultan ol gönül köşküne
Ömründen ömür ver aşka düşküne
Senden tek isteğim Allah aşkına
Bırak şu yakamı bırak be kadın

Son Sözümüz

Bir İstanbul sonrası bana veda ederken
İkimiz de susmuştuk gözlerimiz dolmuştu
Son defa sarılmıştık sen buradan giderken
Ve son sözümüz "Seni seviyorum" olmuştu

Firari arzuların suç ortağı tasaydı
Ayrılmak bir ölümdü fakat sanki yasaydı
Az ama öz konuştuk zamanımız kısaydı
Ve son sözümüz "Seni seviyorum" olmuştu

Sular seller faydasız düştüğümüz ateşe
'Acaba'lar 'keşke'ler sıralandı peş peşe
yolculuğa çıkmıştık gerçeklerden bir düşe
Ve son sözümüz "Seni seviyorum" olmuştu

Bağrımıza taş basıp içten içe gerildik
Ne dimdik ayaktaydık ne de yere serildik
Allak-bullak bir halde, öldük öldük dirildik
Ve son sözümüz "Seni seviyorum" olmuştu