52. MAHSUNİ ŞERİF HAYATI (1940 - 2002 )

1940'lı yılların başında doğmuştur. Oniki yaşından bu yana halk ozanlığı geleneğini devam ettirmektedir. Toplumsal sorunların neden ve sonuçlarını sorgulayan, toplumsal hemen her konuyu eserlerinde bilinçlendirici bir şekilde dile getiren günümüz halk ozanlarındandı. 2002 yılında Köln'de hayatını kaybetti.

ESERLERİ

Türk Halk Müziği sanatçılarının başvuru kaynağı,söz ve beste deposu olan Aşık Mahzuni birçok dinleyecisi açısından günümüzün çağdaş Karacaoğlanı'ydı.Dom dom kurşunu,Yuh Yuh,Fadimem,Gül yüzlüm,Ciğerparem ve Ekmek kölesi gibi eserleriyle tanınan Aşık Mahzuni'nin Türkülerini İbrahim Tatlıses'ten Mahzun Kırmızıgül'e kadar birçok türkücü! ile bazı pop müzik sanatçıları da okudu Halk şiirine gönül veren ve konuşma dilini şiirleştiren Aşık Mahzuni'nin 400'e yakın plağı,50 kasedfi ve yayınlanmış 9 adet kitabı bulunuyor.

Deli Gönlüm

Gel üzülme deli gönlüm
Ömür döne döne geçer
Acı tatlı giden günler
Gene gelir gene geçer

Ömür gider dilme dilme
İstersen bil ister bilme
Giden günlere üzülme
Gene gelir gene geçer

Geçip giden yıllar aylar
Yatan deniz, akan çaylar
Gün olur koca saraylar
Ta yerin dibine geçer

Yiğid ölmez bir yaradan
Kaldır gümanı aradan
Sevgi denen sadakadan
Bir verirsen bine geçer

Der Mahzuni gardaş yaran
Hak deyip de Hakk'a varan
Dünyada dost evi kuran
Ahrette içine geçer

Korkulacak şey yok bundan
Kayalar kaçmaz yosundan
Mezarımın baş ucundan
Nice yüz bin sene geçer

Ararlar Beni

Ne dedimse halka hiç yaramadı
Ben gittikten sonra ararlar beni
Boşa cahillerin gözü karardı
Kuru çene ile yorarlar beni

Duman eksik olmaz her yüce dağda
Bülbül eksik olmaz her yeşil bağda
Atomun patlayıp bittiği çağda
Onun ötesinde sorarlar beni

Ebedi değildir bu yeşil bağlar
Ebedi değildir şu yüce dağlar
Öz kardaşım şu bizim softalar
Mezarımda bile kırarlar beni

Dövüştüm çekiştim ham sofuyunan
Dikildi karşıma boş kafayınan
Aşıklar gidemez bir sefayınan
Böyle boşu boşuna yorarlar beni

Mahzuni Şerif'im gayrı gam yemem
Ondan ötesini kimseye demem
Ufak vücuduma kefen istemem
Varsa insanlıkla sararlar beni

Bu Sene

Aha gidiyorum yine gül yüzlüm
Korktuğum başıma geldi bu sene
Garip anam kırk yıl döndü dövündü
Ağladı saçını yoldu bu sene bu sene

Garip eller bu sene bu sene
Yitik canlar bu sene bu sene

Daracık başımda kıvrılan yollar
Maraş'ta birleşip ayrılan kollar
Ağlaya ağlaya yorulan kullar
Katıla katıla güldü bu sene bu sene

Canım eller bu sene bu sene
Verimsiz oldu bu sene bu sene

Çiçek diye soğan yedi Arı'lar
Kovanları acı acı zarılar
Bana benzemezse benim yavrular
Desene Mahzuni öldü bu sene bu sene bu sene

Güzel yavrum bu sene bu sene
Canım eller bu sene bu sene