| |
44. İBRAHİM SADRİ HAYATI
(1963 - …. )
İstanbul'da doğan şair, ilk ve orta öğrenimini
burada tamamladı. İstanbul Üniversitesi
işletme Fakültesi'nde okuduktan sonra, Yedi
yıl tiyatroyla uğraştı. Turnelere çıkarak,
Anadolu'yu yakından tanıma imkânı buldu. Çeşitli
gazete ve dergilerde yazı ve şiirleri yayımlandı.
Radyo ve televizyonlarda programcılık ve sunuculuk
yaptı. Halen bir özel televizyonda program
yapmaktadır. Şiir ve tiyatro kasetleri de bulunan şairin, şiir
kitapları da mevcuttur. "Adam Gibi" İbrahim
Sadri'nin 1988'den beri devam ettirdiği şiir-
kaset serüveninin altıncısı ve kendinden
en çok söz ettireni oldu. Aslında
kendini bir şair gibi görmüyor ama şiirleri
var ve bu şiirlerini yıllardır okuyor.
Kendisinin iyi bir şiir okuyucusu olduğunu
söylüyor. Eski kasetlerinde de her zaman alışık
olduğumuz 'fondaki müzik', 'Adam Gibi'de oldukça
fonksiyonel olarak yer alıyor. İbrahim Sadri'nin şiirleri
belli bir dönemin ruh yapısını eleveriyor
sanki.. Bunlar, 60'lı yıllarda doğan,
70'li ve 80'li yılların kargaşa ile sükun
arasında aykırı yaşam biçimlerini
idrak eden gençlerin birebir karşılık
bulabilecekleri metinler. İbrahim Sadri bu dönemin
kuşağına ve yaşadıklarına
tanıklık etmek istiyor. İbrahim Sadri
tiyatrocu, şair, mizahçı, televizyoncu,
stand-upçı vesaire. Ama o kendisini "tiyatrocu" olarak
görüyor. Tiyatroyu bırakmasını ise
tiyatronun kurumsallaşmamış olmasına
ve ekmek kapısı olarak yeterli olmamasına
bağlıyor.
ESERLERİ
Adam Gibi, Adın Batsın, Aldırma Reis,
Ali Munzur, Anne, Ben Aşkı Satın Aldım,
Beni Kavgada Gör, Bir Adın Kalmalı, Bir
Aşk Değiyor, Bir Bavulla Gelmişler (Münih
Treni), Bir Şey Söyle, Bizim Yaşadığımız, Çileler,
Eğer, Geriye Dönen Adam, Haysiyetimiz Var,
Haziran, İstanbul'a Kar Yağıyordu, Karahazer Çiçeğim,
Kırıkhava, Kırmızı Araba, Kuş Hatıraları,
Merhaba, Nan Gibi, Onyedi Yaşım Gibi, Öylesine
Sevmiştim, Paramız Yoksa Haysiyetimiz Var,
Sabri Abi, Sevda Sokağı, Şaşkın
Ateş, Usta, Vur Bitsin Yalan, Yol.
Buyur Usta
Oğlum, onüç-ondört anahtarı ver
Al usta
Oğlum, yat motorun altına
Nesi var bir bakıver
Olur usta
Oğlum, iyi sık civatayı
Sonra sahibi neder?
Sıkıyorum usta
Bileğim yettiğince
Yüreğim yettiğince
Sıkıyorum işte
Oğlum, terlemişsin
Akmasın terin motora
Motor pas yapar sonra
Olur mu be usta
Ter pas yapar mı
Gözyaşı pas yapar mı?
Oğlum ne diyorsun bak işine
Bakıyorum usta
Yalnız ellerim
Ellerim çatlamış be usta
Ellerim acı içinde
Yüreğim var ellerimde
Yüreğim yanıyor usta
Kan ter içinde
Hem usta
Sen hiç okula gittin mi
Okul nasıl bir şey be usta
Öğretmen nasıl biri
Usta sahi
Orda da motor baktırırlar mı ki
Orda da söverler mi çocuklara be usta
Orda da döverler mi?
Oğlum bak işine kızdırma beni
Olur usta ha usta
Senin anan da saçlarını okşar
mıydı
Sana ağlar mıydı gecenin al yalazında
Sahi usta sen hiç ağladın mı bir
sabah
Cansız düşende anan
Yavaşca gözlerinin önünde
Oğlum bak işine !
Attırma tepemi gir motorun altına
Usta dur kızma!
Bak giriyorum motorun altına
Dünyanın altına
Giriyorum usta giriyorum
Desteğe gerek yok usta
Desteğe gerek yok
Ben oraya yüreğimi koyuyorum
İnan taşır be usta
İstanbul'a Kar Yağıyordu
Yetmişdokuzun kışıydı
Sertti, soğuktu
İstanbul'a kar yağıyordu
Kömür yanıyordu sobalarda
Geceleri polisler, bekçiler oluyordu
Bir de biz oluyorduk
Ölümüne üşüyorduk ha,
Yalan yok, polisler de üşüyordu
Onaltı yaşındaydım
Herşeyi bükecek bileğim vardı
Onaltı yaşındaydım
Aslan gibi ortadaydım
Gündüzleri, okulda coğrafya defterimin
arkasına
Senin için şiirler
Geceleri duvarlara ülkemi kurtarmak için
Kahrolsun yazacak kadar adamdım
Onaltı yaşındaydım
Ne senin haberin oluyordu şiirlerimden
Ne de birileri kahroluyordu
Mahalle duvarlarına çiziktirdiğim
harflerimden
Onaltı yaşındaydım
Yalan yok
Ben yazmaya böyle başladım
Coğrafya defterim bir eskiciye kurban gitti
Duvarlarına yüreğimi bağırdığım
o evler birer birer
Yıkıldı gitti
Şimdi güzel kağıtlara yazıyorum
Kocaman laflar ediyorum
Marşlar biliyordum
Kitaplar okuyordum
Koşarak ve ıslanmadan geçiyordum sulardan
İstanbul'u seviyordum
Seni seviyordum
Dualar öğreniyordum
Meydanlarda toplanıp bağırıyordum
Herkes gibiydim
Herkes kadar cesur
Herkes kadar korkak
Herkes kadar filinta delikanlı
Ve herkes kadar buralı
Yetmişdokuzun kışıydı
Sertti soğuktu
İstanbul'a kar yağıyordu
Ağzımızdan dumanlar çıkıyordu
konuşurken
Haliç'in arkasında toplanıyorduk
Gece adamı içine çekiyordu
Biz geceyi içimize çekiyorduk
En güzel ben yazıyordum duvarlara yazıları
Herkes beni seviyordu
En güzel şiirleri de ben yazıyordum
oysa
Coğrafya defterimin arkasına
Bunu kimse bilmiyordu
Sizin evin duvarına "kahrolsun" diye
yazıyordum
Ve hızla kaçıyordum
Sizin evin duvarına birkez olsun
"Seni seviyorum" diye yazamadım
O zaman duvarlara öyle şeyler yazılmıyordu
Dedim ya
Yetmişdokuzun kışıydı
Sertti soğuktu
İstanbul'a kar yağıyordu
Yalan
Hadi gidiyorsun
Yürekten kan gidiyor, sen gidiyorsun
Herşey gidiyor
Gökte bulut, dağda kar, düzde kervan
gidiyor
Solgun bir gül oluyor insan
Bir demet kar çiçeği ölüyor,
sen gidiyorsun
Ne ucuz yaşıyorsun, ne kolay
Bir kristal gibi ellerimden düşüyorsun
Bakma öyle
Ben kanıyorum sen üşüyorsun
Kolay değil bir yalan bu
Yaralayan koca bir yalan
Yalan işte
Sevdiğim yalan
Şarkılardan arta kalan ve sabah buğusu
Ve tarla faresi ve ekmek derdindeki işçi
kalbi gibi
Yumuşacık sıcak bir yalan
Islak gözlerimle geçiyorum
Yaralı bir ceylanın kalbinden
Ceplerimde kül var
Bir yangından arta kalan
Sorduğum adreslerde kimse
oturmuyor
Ve kimse olmuyor ben sorduğum zaman
Herşey bir yalan gibi yandığı zaman
Yalnız olduğunu anlıyor insan
Anladım ve geçtim
Yaralı bir ceylanın kalbinden
Aynamı kırdım, fotoğraflarımı yaktım
Nasıl da acımasızdım tafralarıma
karşı
Nasıl da umarsız
Su gördüm düşümde
Karanlıktı ve gürültüyle çağlıyordu
Ceplerimde kül vardı ve yanıyordu
Sonra sabah oluyor
Ve bir ceylan kalbinde alem ağlıyordu
Hayır, diyordu bir dağ köylüsü
Hiç bir şey için geç değil
Ve geç değil
Birşey için hiçbirşey
Birşey vardı öyleyse, birşey
Beni çeken
Güneşin dağdasından uzağa
Kocaman çayırlara çeken birşey
Gümrah ırmaklara
Sonra sıcağa sonra acıya
Sonra yaralarıma merhem olmaya kapıma dayanan
birşey
Tutsana beni bırakmasana
Olsun, yaralasana
Olsun, ağrısa da
Yalan da olsa kalsana
Dağ köylüsü aşkın olduğu
yerde ben varım
Sen olmasan da ben varım
Yağmur yağar, saçlarım filizlenir
Bir yıldız düşer omuzlarıma
Islık çalar, ıslanır, şarkılarımı söyler
geçerim kapımdan
Camların buğusundan ve yağmurun kokusundan
Tanırlar beni
En iyi yalanlarını alırım onların
Adresler sorarım kimseler oturmaz orada
Ve kimseler olamaz ben sordukça
Dağ köylüsü
Şimdi gidersen
Şimdi git
Kalırsan şimdi
|
