18. CAHİT KÜLEBİ HAYATI (1917 - 1997)

Cahit Külebi Zile'de doğdu. Yükseköğrenimim Öğretmen Okulu Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde tamamladı (1940). Antalya Lisesi, Devlet Konservatuarı, Gazi Lisesi'nde öğretmen olarak görev aldı. Bakanlık müfettişliği ve İsviçre bölgesi Kültür Ataşesi olarak görev aldı. Kültür Bakanlığı Müsteşar Yardımcılığı'na ve Türk Dil Kurumu Genel Yazmanlığına getirildi. şiirleri 1938 yılında yayımlanmaya başladı. Bu önemde Gençlik, Varlık, Sokak, İnsan, Söz. Yaratış ergilerine yazdı.
Anadolu insanının sade ve yalın hayatım içtenlikte dite getirdi. Kent ve köy dolaylarında yüzyıllarca süregelen türkülerimizin sıcaklığım üslubuyla yakalamaya çalıştı. Yeşeren Otlar adlı şiir kitabıyla Türk Dil Kurumu 1955 Edebiyat Ödülü'nü, Yangın adlı kitabıyla Yeditepe şiir Ödülü'nü kazandı.

ESERLERİ

Bütün Şiirleri, İçi Sevda Dolu Yolculuk, Güz Türküleri , Şiir Her Zaman,

Rüzgar

Şimdi bir rüzgar geçti buradan
Koştum ama yetişemedim,
Nerelerde gezmiş tozmuş
Öğrenemedim.
Besbelli denizden çıkıp
Kıyılar boyunca gitmiştir,
Tuz kokusu, katran kokusu, ter kokusu
Yüreğini allak bullak etmiştir.
Sonra başlamış tırmanmaya dağlara doğru
Bulutları koyun gibi gütmüştür,
Okşayıp otları yaylalarda
Büyütmüştür.
Köylere de uğradıysa eğer
Islak, karanlık odalarda beşik sallanmıştır,
Güneş altında çalışanlara
İmdat eylemiştir.
Sonra başlayıp alçalmaya ovalara doğru,
Haşhaş tarlalarında eflatun, pembe, beyaz,
Kıraçlarda mavi dikenler..
Toz toprak gözlerine gitmiştir.
Şehirlere uğramış ki yanımdan geçti,
Haşhaş çiçeğine benzer kızlar görmüştür,
Bir gülüş, bir tel saç, allık pudra
Alıp gitmiştir.
Şimdi bir rüzgar geçti buradan
Koştum ama yetişemedim,
Soraydım söylerdi herhalde
Soramadım.

Dostlara Türkü

Dostlar bilin ki burda
Bir fakir Cahit Külebi
Garaja çekilmiş hurda
Paslanmış kamyonlar gibi
Bekler durur Ankarada.

Ne kadın, ne aşk, ne kumar
Ne çalışmak, akşamadek;
Yüz vermez oldu sokaklar
Bir bardak su, biraz ekmek,
Yaşa yaşadığın kadar!

Gel be dünyalık hevesim
Sokul bir parça yanıma!
Toplasalar çıkmaz sesim
Bütün kızları başıma,
Gelmez elimi süresim.

Hasreti yeşerten, ufak
Ufak esen mavi rüzgâr
Nerde rüyalı ve uzak
Bildir gezdiğim tarlalar!
Dul bir kadın kadar sıcak!

Ölümlü İnsanlar için

Hepiniz öleceksiniz!
Tanrı katına çıkacaksınız utanmadan!
Ruhlarınız koyup kaçacak sizi!
Topraklara gömüleceksiniz.

Kurtlar, böcekler, solucanlar
Sevinçle saldıracak üstünüze.
Elleriniz bomboş kalacak,
Kimse bakmayacak resminize.

Sevilmiş kadınların hayali
Dumanlar gibi dağılacak;
Faydaydı, şöhretti, merhametti
Semtinize uğramayacak.

Gözleriniz yok artık!
Dünyamızı göremeyeceksiniz!
Okşamak, gülmek, konuşmak
Yok olmuş bir selde yüzeceksiniz,

Yavaş yavaş çürüyeceksiniz