13. BARIŞ MANÇO HAYATI (1943 - 1999)

2 Ocak 1943 yılında İstanbul'da doğdu. Kendisinden iki yaş büyük olan ağabeyi Savaş'tan sonra, annesi Rikkat Hanım ve babası İsmail Hakkı Bey, artık dünyaya barış gelsin diyerek yeni doğan oğullarına Barış adını verdiler. Barış Manço, ilkokula başladığı günden itibaren tıpkı kendisine takılan Barış Çelebi lakabındaki gibi sık sık okul değiştirdi. Kadıköy Yeldeğirmeni Mustafa Kemal Paşa İlkokulu'nda başladığı eğitimine Ankara Maarif Koleji, tekrar Kadıköy Yeldiğirmeni Mustafa Kemal Paşa İlkokulu, Galatasaray Lisesi, Özel Şişli Koleji gibi okullarda devam etti. Paris Güzel Sanatlar Akademisi'nde eğitimine devam etmek isterken kendini Belçika'da yaşayan ağabeyinin yanında buldu ve burada hem okudu hem de çalıştı. 1969'da Belçika Kraliyet Akademisi'nden mezun oldu. Okul sıralarında müzikle ilgilenmeye başladı. Yurt dışında müzik eğitimi gördü, yurda döndükten sonra halk ezgilerinden aranje ettiği parçalarla kısa sürede üne kavuştu. Barış Manço ilk evliliğini Belçika'da bulunduğu yıllarda tanıştığı Marie-Claude adlı bir genç kızla yaptı. 6 yıl beraber yaşadıktan sonra 31 Ocak 1970 tarihinde evlendiler. Aradan 6 ay gibi kısa bir süre geçti ve yeni evli çift 16 Temmuz 1970 yılında boşandı. Barış Manço gerçek hayat arkadaşım dediği Lale Manço ile 1975 yılında tanıştı. Ablasına misafirliğe gelen Lale, telefon bozuk olunca eniştesinin arkadaşı olan üst kat komşusu Barış manço'nun kapısını çalar ve "Telefon edebilir miyim diye sorar. Barış Manço ise "Benimle evlenmeyi kabul edersen edebilirsin" der. Lale de "Neden olmasın" diye bu espriye karşılık verir. Gerçekten de 1978 yılında evlenirler. Bu evliliğinden Doğukan ve Batıkan adında iki oğlu oldu. Müziğinin yanı sıra giysileri ve tavırlarıyla da ilgi topladı. "Baba Beni Eversene" filmiyle bir ara sinema oyunculuğu da yaptı. 1999 yılında geçirdiği kalp krizi sonucu öldü.

Unutamadım

Dün yine yapayalnız dolaştım yollarda
Yağmurlarda ıslanan bomboş sokaklarda
Gözlerimde yaş, kalbimde sızı, unutmadım seni
Unutamadım, unutamadım, ne olur anla beni

"Unutmak kolay" demiştin, "alışırsın" demiştin
Öyleyse sen unut beni, yeter ki benden isteme
Gözlerimde yaş, kalbimde sızı, unutmadım seni
Unutamadım, unutamadım, ne olur anla beni

Yıllar ikimizden de çok şeyler götürmüş
Sen yeni yuva kurarken, beni paramparça bölmüş
Gözlerimde yaş, kalbimde sızı, unutmadım seni
Unutamadım, unutamadım, ne olur anla beni...

Can Bedenden Çıkmayınca

Kara haber tez duyulur
"Unutsun beni" demişsin
Bende kalan resimleri
Mektupları istemişsin.

Üzülme sevdiceğim
Bir daha çıkmam karşına
Sana son kez yazıyorum
Hatıralar yeter bana

Unutma ki dünya fani
Veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni
Can bedenden çıkmayınca

Kurumuş bir çiçek buldum
Mektupların arasında
Bir tek onu saklıyorum
Onu da çok görme bana

Aşkların en güzelini
Yaşamıştık yıllarca
Bütün hüzünlü şarkılar
Hatırlatır seni bana
...........
Kırıldı kanadım kolum
Ne yerim var, ne yurdum
Gurbet ele düştü yolum
Yuvasız kuşlar misali

Selvi boylum senin için
Katlanırım bu yazgıya
Böyle yazmışsa yaradan
Kara toprak yeter bana.

Gülpembe

Sen gülünce güller açar Gülpembe,
Bülbüller seni söyler, biz dinlerdik Gülpembe.
Sen gelince bahar gelir Gülpembe,
Dereler seni çağlar, sevinirdik Gülpembe.

Güz yağmurlarıyla bir gün göçtün gittin,
İnanamadık Gülpembe.
Bizim iller sessiz, bizim iller sensiz,
Olamadı Gülpembe.
Dudağımda son bir türkü Gülpembe,
Hala hep seni söyler, seni çağırır Gülpembe.

Dudağımda son bir türkü Gülpembe,
Hala hep seni söyler, seni çağırır Gülpembe.
Gözlerimde son bir bulut, Gülpembe,
Hala hep seni arar, seni bekler Gülpembe